گرانی از پتروشیمی و فولاد شروع می‌شود، نه از ویترین مغازه‌ها

هر بار که قیمت لوازم خانگی افزایش پیدا می‌کند، نگاه‌ها به سمت تولیدکننده می‌رود؛ اما کمتر کسی می‌پرسد مواد اولیه با چه قیمتی به دست کارخانه رسیده است. وقتی فولاد و محصولات پتروشیمی در مدت کوتاهی جهش‌های سنگین قیمتی را تجربه می‌کنند، طبیعی است که هزینه تولید نیز افزایش یابد. آیا نظارت فقط باید روی کارخانه و فروشگاه باشد یا باید از مبدا زنجیره یعنی تامین‌کنندگان مواد اولیه آغاز شود؟

متأسفانه ما با یک لنگی سیستماتیک در نظارت مواجه هستیم. سازمان حمایت، بخش حمایت از تولیدکننده را کاملاً رها کرده است. سیستم نظارتی ما فقط بلد است وقتی قیمت بالا رفت، یقه تولیدکننده را بگیرد و او را به جریمه و تعزیرات تهدید کند، اما هیچ‌وقت از او نمی‌پرسد: بالادستی، مواد اولیه را با چه قیمتی به دستت رسانده است؟

ضعف نظارتی دقیقاً همین‌جاست که اجازه می‌دهد امتیازات و سهمیه‌ها به لیستی برسد که نیمی از آن‌ها محق نیستند و همینطور قیمت هایی که بعضا از فوب خلیج فارس بالاتر است. تا زمانی نهادهای نظارتی نخواهد زنجیره را از ابتدا (یعنی از پتروشیمی و فولاد) رصد کند و فقط بخواهد با جریمه کردن ویترین مغازه‌ها بازار را کنترل کند، این تب فروکش نخواهد کرد.